Potencjał unijnych centrów danych jest kilkukrotnie mniejszy niż w przodujących USA i Chinach. UE – a więc i Polska – stoi przed nie lada dylematem: jak zachować zrównoważony rozwój, a przy tym rozwijać tę technologię szybciej niż czołówka, która takich skrupułów nie ma – zastanawia się Dziennik Gazeta Prawna.
Według Polish Data Center Association w 2025 r. huby danych ulokowane w Polsce miały moc przekraczającą 200 MW, co i tak oznacza dwukrotny przyrost w ciągu trzech lat. Budowa centrów danych w naszym kraju to świeża sprawa, więc jak w każdej branży kończącej etap raczkowania aktualne liczby nie są efektowne. Wzrosty – wręcz przeciwnie. Do końca dekady prognozuje się przekroczenie 600 MW przez wszystkie zlokalizowane w Polsce kampusy chmurowe. Jest to prawdopodobne, gdyż własną infrastrukturę nad Wisłą uruchamiają także najwięksi dostawcy usług cyfrowych. Polska ma się stać centrum chmurowym na Europę Środkowo-Wschodnią dla Microsoftu. W związku z tym gigant z Redmond zainwestuje u nas kolejny miliard dolarów w celu rozbudowy istniejących już placówek. W 2020 r. inwestycje warte łącznie 2 mld dol. zapowiedział ulokowany w stolicy Google Cloud.
Nie ma co się jednak czarować – Polska na tle liderów jest wciąż co najwyżej średniakiem. Głównym węzłem dla regionu pozostają Niemcy, a konkretnie Frankfurt nad Menem. Według „EMEA Data Centre Report 2025” na koniec 2025 r. kampusy danych w tym mieście osiągnęły łączną moc przyłączeniową rzędu 977 MW. W Europie rządzi rynek FLAP-D – czyli Frankfurt, Londyn, Amsterdam, Paryż i Dublin. Spośród nich największym hubem jest stolica Wielkiej Brytanii (przeszło 1,1 GW). Cały rynek FLAP-D pochłania 3,6 GW, czyli około jednej trzeciej mocy przyłączeniowej wszystkich instalacji ulokowanych w Unii Europejskiej. UE pozostaje jednak daleko w tyle za liderami. Według danych Międzynarodowej Agencji Energetyki w 2024 r. unijne centra danych osiągnęły niespełna 12 GW, czyli prawie trzykrotnie mniej od chińskich (32 GW) i niemal pięciokrotnie mniej od amerykańskich (54 GW). Obok zapóźnień w branży półprzewodnikowej, usługach cyfrowych i produkcji uzbrojenia to jeden z głównych problemów Europy. W związku z tym w maju Komisja Europejska ma ogłosić plan potrojenia potencjału unijnych centrów danych w ciągu siedmiu lat.
Centra danych teoretycznie mogą być świetnym sposobem na rewitalizację regionów, w których zamykane są stare instalacje wydobywcze i energetyczne, problem w tym, że one same będą wymagać dużych ilości prądu. Przeciw budowie kampusów danych protestują często lokalni mieszkańcy, a podejście obywateli państw, w których są one najbardziej rozwinięte, jest zwykle sceptyczne. W Polsce z budową centrum danych walczą mieszkańcy Kajetan w gminie Nadarzyn na Mazowszu.
„Obecnie nawet średniej wielkości centra danych zużywają rocznie tyle wody, co 1 tys. gospodarstw domowych. Duże centra danych w USA zużywają roczny ekwiwalent wody spożytkowanej przez miasto liczące nawet 50 tys. mieszkańców” – piszą autorzy analizy PIE w „Tygodniku Gospodarczym” z 11 grudnia 2025 r. Susza dotyka szczególnie huby zlokalizowane w regionach pustynniejących. W USA centra pogłębiają problem suszy w Arizonie, a w UE – w hiszpańskiej Aragonii oraz we włoskiej Lombardii. Tymczasem Polska ma jedne z najmniejszych odnawialnych zasobów wody w Europie – na 1 tys. mieszkańców przypada jej 1,6 mln m sześc. rocznie. W Hiszpanii i Niemczech to 2,1 mln m sześc., we Francji równe 3 mln m sześc., a w Irlandii aż ponad 10 mln m sześc. Co więcej, tego typu projekty przyciąga najbardziej pustynniejąca Wielkopolska (instalacje w Poznaniu czy Koninie).
UE stoi więc przed nie lada wyzwaniem. Musi się starać zachować zrównoważony rozwój oraz wysokie standardy jakości życia i ochrony środowiska, a przy tym rozwijać technologię szybciej niż czołówka, by dogonić USA i Chiny, które tak wysoko poprzeczki pod względem społecznym i ekologicznym sobie nie stawiają.
Więcej w: Czy Polska ma szansę zostać centrum baz danych i czy to naprawdę szansa? (dostęp płatny)
