Tymczasem wymogi odnośnie podtrzymania zasilania w lokalizacjach sieci mobilnej pozostają od lat bez zmian i ostatnie rozporządzenie o zasilaniu obiektów telekomunikacyjnych niczego istotnie nie zmienia.
Co prawda Orange i T-Mobile mówią publicznie o planach wyselekcjonowania kluczowych, zasięgowych lokalizacji i wzmocnienia ich odporności na awarię zasilania (mówił o tym podczas jednej z ostatnich dyskusji rynkowych Piotr Jaworski z Orange Polska). Trudno ocenić jednak, jak to będzie skuteczne i czy przełoży się na dostępność roamingu awaryjnego. Po stronie MNO często można usłyszeć, że odporność sieci tylko częściowo zależy od nich. Nie mają wpływu na awaryjność sieci energetycznej czy dostępność paliw do agregatów prądotwórczych. Ile zaś można na sajtach zainstalować baterii?
Dlatego przez jakiś czas rynek dyskutował utworzenie wspólnego parku mobilnych BTS-ów, które możnaby wykorzystać w razie klęski żywiołowej. Pomysł podobno forsowało T-Mobile, ale z powodów kosztowych nie został przyjęty.
Pewnie dlatego nikt sobie nie zawraca głowy zachowaniem bardziej zaawansowanych funkcji sieci w przypadku roamingu awaryjnego, a Orange i T-Mobile wystarczy współdzielenie sieci. ‒ Był pomysł, żeby u nas (jak w Japonii) ograniczać przepływności w sieci albo wyciąć jakieś zasobożerne usługi ‒ na przykład Netflix ‒ ale okazało się, że takie funkcje blokowania zużywają tyle zasobów (które w czasie kryzysu będą siłą rzeczy ograniczone), że to byłaby skórka za wyprawkę. Wszystko zostaje więc bez limitów ‒ mówi przedstawiciel jednej sieci.
Pryncypium są podstawowe usługi i prostota rozwiązania.
‒ W roamingu awaryjnym ma być zapewniony dostęp do wszystkich technologii mobilnych, czyli 4G, 5G, 2G (z wyłączeniem usług transmisji danych) oraz usług transmisji danych, wiadomości tekstowych i rozmów głosowych ‒ informuje Agnieszka Sobucka, rzecznik Urzędu Komunikacji Elektronicznej, które patronuje porozumieniu czterech sieci.
Według naszych rozmówców, roaminga awaryjny nie jest rozwiązaniem idealnym ‒ z tym zgadzają się wszyscy. Pesymiści wróżą kłopoty, ale optymiści podkreślają, że technicznie to działa i realizuje podstawowe funkcje. Lokalne testy techniczne to udowodniły.
‒ Mówimy o rozwiązaniu awaryjnym. W takim wypadku szczegóły są mniej istotne. Podstawą jest zapewnienie podstawowych usług. Trudnościami, jak rozliczenie obsłużonego ruchu, możemy się zająć później. Jakoś się na pewno dogadamy ‒ mówi jeden z naszych rozmówców.
Wobec powyższego trudno się spodziewać, aby roaming krajowy mógł posłużyć czemukolwiek innemu jak sytuacje awaryjne.
‒ Uruchomienie następuje w sytuacji stanu klęski żywiołowej albo innym uzasadnionym przypadku, przez który rozumie się istotne zdarzenie, uniemożliwiające lub znacząco utrudniające działanie infrastruktury telekomunikacyjnej, skutkujące utratą zdolności do świadczenia usług telekomunikacyjnych z wykorzystaniem co najmniej połowy stacji bazowych operatora poszkodowanego na obszarze o powierzchni 400 km2 lub inne zdarzenie określone w umowie dwustronnej ‒ przypomina warunki ramowe współpracy operatorów Agnieszka Sobucka.
Na etapie przymiarek do współpracy pojawiały się zastrzeżenia, że roaming awaryjny nie może zastępować konieczności właściwego utrzymania i rozbudowy własnej sieci operatora. Typowa (przemijająca?) w branży nieufność wobec konkurentów, kazała się co poniektórym zastanawiać, czy ktoś nie będzie taki sprytny, że zaoszczędzi na CAPEX i będzie korzystał z protezy w postaci awaryjnego roamingu. Dzisiaj już chyba nikt takich obaw nie ma. Więcej, na razie nikt nie myśli o rozszerzeniu roamingu awaryjnego w kierunku roamingu ściśle komercyjnego ‒ choćby na racjonalnych i opłacalnych dla wszystkich warunkach.
‒ Porozumienie o roamingu awaryjnym dotyczy wyłącznie sytuacji awaryjnych ‒ mówi Wojciech Jabczyński.
Dokładnie takie samo, według Jakuba Chajdaka, jest stanowisko T-Mobile. Roaming krajowy pozostaje rozwiązaniem na specjalne okazje.
