Rozpoczęła się druga runda konsultacji projektu nowelizacji tzw. megaustawy telekomunikacyjnej (ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych), przygotowywanej w związku z zapewnieniem stosowania w Polsce rozporządzenia GIA – Gigabit Infrastructure Act.
Jak podkreśla ustawodawca, głównym celem projektu ustawy jest dostosowanie przepisów krajowych do rozporządzenia GIA, tak aby przyspieszyć i uprościć proces inwestycji telekomunikacyjnych w Polsce, ze szczególnym uwzględnieniem rozwoju sieci o bardzo dużej przepustowości. Kluczowe założenia to:
- dostępność ultraszybkiego internetu – wyrównanie szans mieszkańców miast i wsi;
- sprawne procedury – likwidacja zbędnej biurokracji i nadregulacji, szybkie decyzje administracyjne, bezwzględny zakaz wprowadzania zbędnych barier inwestycyjnych w zakresie realizacji sieci VHCN;
- sprawiedliwy dostęp do infrastruktury – przeciwdziałanie praktykom blokującym inwestycje;
- bezpieczeństwo – zapewnienie właściwej ochrony infrastruktury, w tym infrastruktury krytycznej i m.in. zabytków, oraz zapewnienie bezpieczeństwa obywatelom dzięki zwiększeniu dostępności do usług telekomunikacyjnych.
Nowelizowana ustawa przewiduje m.in. uproszczenie i skrócenie procedur administracyjnych, poprzez uchylenie zobowiązania Prezesa UKE do prowadzenia uzgodnień z Prezesem Urzędu Regulacji Energetyki i Prezesem Urzędu Transportu Kolejowego, przed wydaniem decyzji określającej warunki dostępu do infrastruktury technicznej w przypadku, gdy decyzja ta miała dotyczyć przedsiębiorstw energetycznych lub przedsiębiorstw zapewniających infrastrukturę techniczną na potrzeby transportu kolejowego i regulowały kwestie z tym związane. Szacuje się, że to rozwiązanie skróci o minimum 30 dni procedury administracyjne związane z uzyskiwaniem dostępu przez operatorów do infrastruktury technicznej na podstawie decyzji administracyjnych wydawanych przez Prezesa UKE.
Jedną z najważniejszych zmian ma być nałożenie obowiązku wyposażania nowych budynków oraz budynków mieszkalnych poddawanych generalnym remontom w infrastrukturę światłowodową. Zmiany te rozszerzają obowiązek wyposażenia budynków w instalacje telekomunikacyjne na wszystkie budynki mieszkalne (z wyłączeniem drobnego, indywidualnego budownictwa domów jednorodzinnych na własne potrzeby mieszkaniowe inwestorów), a nie tylko wielorodzinne.
Dla operatorów komórkowych istotną kwestią jest usunięcie wątpliwości interpretacyjnych po stronie samorządów i sądów administracyjnych odnośnie do aktów planowania przestrzennego, co do regulowania możliwości lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Pierwotnie intencją ustawodawcy było uniemożliwienie stawiania barier dla rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Przez pierwszy okres funkcjonowania przepis przyniósł oczekiwane skutki w postaci braku stosowania bezprawnych zapisów w planach miejscowych. W ostatnim czasie pojawiła się niezgodna z intencją ustawodawcy linia orzecznicza zakładająca, że o ile nie można wprowadzać zakazu, to dopuszczalnym jest stosowanie ograniczeń, które co prawda definitywnie nie uniemożliwiają lokalizowania inwestycji, ale czynią je ekonomicznie i technicznie (zgodnie z zasadami planowania radiowego) nieuzasadnionymi.
Proponowana jest również redukcja obciążeń sprawozdawczych wobec Prezesa UKE w ramach inwentaryzacji sieci i usług telekomunikacyjnych poprzez wyłączenie obowiązku sprawozdawania infrastruktury telekomunikacyjnej opartej na miedzi oraz obowiązku przekazywania danych o przebiegu odcinków światłowodowych linii kablowych lokowanych w ciągach kanalizacji kablowej lub kanałach technologicznych.
