Jeśli UKE będzie obstawał przy propozycjach przedstawionych w konsultacjach zagospodarowania pasma dla sieci 5G, to najgorzej wyjdzie na tym Play. Okazać się może, że mocno przeszarżował z ceną, odkupując w ubiegłym i tym roku częstotliwości 3,7 GHz na wolnym rynku. Może je bowiem szybko stracić na potrzeby nowego rozdziału pasma.
Wszyscy się zastanawiają, kiedy właściciel Vectry sprzeda swoją firmę tymczasem ten kupuje i kupuje... Do czego to może doprowadzić?
Czy oferta 1Gb/s zrobi na klientach wrażenie? Potwierdzać to może ruch UPC, której bardzo zależało, by uprzedzić Orange z informacją o wprowadzaniu do sprzedaży takiej przepływności. Zapewne niebawem zrobią to inni gracze walczący o klientów internetowych w dużych aglomeracjach.
Władze australijskie i amerykańskie uważają, że produkty chińskiego Huawei mogą stanowić „zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego”. Można zapytać, dlaczego jednocześnie ignorowane są powiązania z Komunistyczną Partią Chin (KPCh) skandynawskich dostawców infrastruktury telekomunikacyjnej, skoro większość sprzętu oferowanego przez Nokię i Ericssona również jest produkowana w chińskich fabrykach, którymi zarządzają funkcjonariusze komunistycznej partii...
W relacjach na linii „telekomy – energetyka” zdecydowanie więcej argumentów mają ci drudzy i to od niech zależy, w którą stronę relacje będą się rozwijać w przyszłości. Czy firmy energetyczne będą konkurentami operatorów telekomunikacyjnych czy ich partnerami we wspólnych projektach?
Czy Sferia chce, czy nie chce zapłacić 1,726 mld zł za blok w paśmie 800 MHz, to wycena tego pasma jest zbyt wysoka, żeby operator... ot tak, po prostu... miał je oddać UKE do ponownego rozdysponowania. Jeszcze się napatrzymy i się nasłuchamy. Może czegoś ciekawego i wcześniej na rynku częstotliwościowym niespotykanego?
Determinacja T-Mobile w zawarciu umowy z Orange o współkorzystaniu z sieci FTTH świadczy o braku wiary madżentowego operatora w dalszy sukces strategii „mobile only”, której trzyma się Play. Zdaje się, że nie wierzą w nią również akcjonariusze Playa, bo kurs akcji tej spółki konsekwentnie szybuje w dół.
Zakup SGT przez Vectrę może oznaczać, że właściciel sieci kablowej, Tomasz Węgrzyński, bardzo podobnie ocenia przyszłość rynku, jak Janusz Kosiński, prezes Inei, tylko że wyciąga odwrotne wnioski i wdraża symetryczną strategię.
Ambicji Tauronu na polu telekomunikacji chyba nie należy lekceważyć. Energetyczna spółka ma tutaj lepszą pozycję wyjściową do skutecznego pozyskiwania klientów, niż telekomy, które zaczęły sprzedawać energię. Będzie mieć dostęp nie tylko do milionów potencjalnych abonentów, ale i własną infrastrukturę.
Nie pomogą najlepsze raporty, kiedy antyPEMowcy zaczną palić opony w Warszawie pod Sejmem. Przed taką hucpą ustąpi najbardziej racjonalny polityk. Od lat uważam, że taktyka komunikacji problemu wysokich norm PEM w Polsce, jaką prowadzą operatorzy mobilni, obliczona jest na bardzo doraźny i krótkoterminowy efekt.
Do projektów internetowych i hotspotów lokalnych polityków i samorządowców skutecznie zniechęciły formalności związane z ich uruchamianiem i ograniczenia narzucone przez UKE. Gdyby takie obostrzenia obowiązywały w Nowym Jorku czy Londynie, niemożliwa byłaby realizacja projektów LinkNYC czy InLinkUK. A Wi-Fi to dziś nieodłączny element smart city.
Polska wzywa odsieczy z Brukseli, by dopomogła w negocjacjach z Rosją w sprawie harmonizacji pasma 700 MHz, bez czego realne wdrożenie technologii 5G w Polsce będzie fikcją. Inna sprawa, czy Bruksela zechce i czy może nam pomóc. Udawało się już i bez niej.
Orange Polska zanotowała mundialowy kiks. Firma liczyła, że bezpłatna transmisja 4K wszystkich 64 meczów mistrzostw świata w piłce nożnej dla abonentów usług ze światłowodem napędzą jej klientów FTTH. Tymczasem podobną ofertę może mieć każdy operator, który zechce. Atut wyjątkowości prysł. A jeśli reprezentacja Polski będzie odnosić sukcesy, to może się okazać, że najlepiej wybrał Play, który do reklamy zaangażował Zbigniewa Bońka.
Bez względu na to, co ja o tym sądzę, inni mogą sądzić, że da się już robić biznes MVNO w Polsce. Rzeczywistość będzie zawsze bledsza, niż buńczuczne zapowiedzi, w których specjalizują się MVNO, ale ja im dobrze życzę. Mobilnemu rynkowi mogą przydać trochę kolorów.
Regulacje na rynku telekomunikacyjnym, to miecz obosieczny. Fajnie korzystać z atrakcyjnej cenowo, skrojonej przez UKE oferty na kanalizację Orange Polska. Mniej fajnie, kiedy ten sam UKE każe otworzyć sieć dla konkurenta, czy 10-krotnie obniży stawki na połączenia przychodzące w stacjonarnych sieciach.
Charakterystyczne, że przedstawiciele ministerstwa cyfryzacji czy rozwoju nie komentowali wyników rankingu cyfryzacji DESI, w którym jako kraj wypadamy dość blado. Niemniej chętnie snują wizje krainy internetowej szczęśliwości, jaką będzie Polska po realizacji programów POPC, OSE, czy gdy powstaną sieci 5G. Jasne, że przyjemniej mówić o trudnych do zweryfikowania perspektywach na przyszłość, niż o szarej rzeczywistości.
Miło słuchać prezesa Roberta Redeleanu, kiedy opowiada o planach i inwestycjach sieci kablowej na polskim rynku. Trudno wątpić, że te plany i te inwestycje są realne i pewnie zostaną zrealizowane. Można się nawet spodziewać jeszcze spektakularnych ruchów na rynku akwizycyjnym. To jednak nie zmienia faktu, że decyzje zapadły a dni (miesiące? lata?) spółki są już policzone.
Nie wykluczone, że szansa na „deal” z Vodafone spowodowała, że Liberty Global wycofało się ostatecznie z pomysłu przejęcia Multimediów Polska. W nowej sytuacji sens istnienia w strukturach Liberty Global regionu Europy Środkowo-Wschodniej staje się coraz mniej uzasadniony, a sprzedaż UPC Polska coraz bardziej prawdopodobna.
Logika sukcesu w biznesie, to start w garażu zakończony rynkowym monopolem. Takiemu sukcesowi, jak świat długi i szeroki, przeciwstawiają się władze antymonopolowe. Nie bez powodu, ale i nie bez kosztów ubocznych. Wymagana jest duża doza wyczucia, żeby walka o rynkową równowagę, nie uczyniła z tego rynku skansenu.
Projekty regionalnych sieci szerokopasmowych (RSS) realizowane w modelu partnerstwa publiczno-prywatnego (PPP) ośmieszają podręcznikowe zalety tego sposobu prowadzenia przedsięwzięć infrastrukturalnych. W wielu przypadkach gros kosztów pokrywał podmiot publiczny, a partner prywatny szybko zgarniał zyski i chyłkiem wycofywał się z przedsięwzięcia, działając zgodnie z zasadą homo economicus.
